Ég virðist aldrei ætla að læra af reynslunni.

Af einhverjum ástæðum samþykki ég alltaf að leyfa læknanemum að æfa sig á mér. Sama hvað það er, þá finnst mér alveg hreint tilvalið að leyfa læknanemum að fylgjast með þegar ég er hjá lækni, því hvernig eiga þeir annars að læra? Reyndar eftir að hafa farið í hina skyldugu leghálskrabbameinskoðun hjá kvensjúkdómalækninum mínum í fyrra og samþykkt að leyfa nemum að fylgjast með, ákvað ég að gera það næst án þess að hafa nokkra nema starandi á mig en undir öllum öðrum kringumstæðum, alveg hreint endilega.

Þess vegna samþykkti ég í dag að leyfa læknanemum að
a) taka af mér hjartalínurit
b) taka blóðprufu hjá mér.
Ég þjáist sumsé af einhverju "ástandi" sem enginn veit hvað er og var sett í rannsókn... ég held samt að þetta sé bólivískur húðsjúkdómur en það er önnur saga.

Ég fór þó að fá bakþanka þegar tveir einstaklega stressaðir og ringlaðir læknanemar reyndu að taka af mér hjartalínurit. Ég er ekki læknanemi en hef tvisvar sinnum orðið vitni af því hvernig hjartalínurit er tekið og lá við að ég vissi betur en þeir hvernig ætti að setja púðana til að mæla á líkamann og tengja þá við línuritið. Í það minnsta vissi ég að það þyrftu púðar að fara á sinn hvorn ökklann, þó svo ég myndi ekkert hvar nákvæmlega. Leiðbeinandi læknanemanna skipti sér sem minnst af þeim og var greinilega á því að láta nemandur redda sér í gegnum hlutina sjálfa. En þegar annar læknaneminn var byrjaður að pota ítrekað í vinstra brjóstið á mér til að finna réttan stað fyrir púða nr. 3 frá bringubeininu þá greip leiðbeinandinn inní og lauk við að festa púðana á og kláraði að taka línuritið sjálf. Sem betur fer.

Þegar kom að því að draga úr mér blóð gleymdi ég hins vegar einu afar mikilvægu atriði. Æðarnar í handleggjunum á mér liggja bæði afar djúpt og á ská og það er vandasamt verk að finna þær og einnig að hitta í þær. Þær eru stórar og glæsilegar og henta vel til blóðtöku en vilja ekki láta finna sig eða að tekið sé úr þeim blóð. Meira að segja hjúkkurnar í blóðbankanum eiga oft og tíðum erfitt með að hitta í æðarnar og þá sérstaklega þessa á hægri handlegg en hún er víst fáránlega staðsett... Skilst mér, ég hef ekkert vit á því. Þessu hafði ég sumsé gleymt og að sjálfsögðu byrjaði stressaður, lófasveittur læknanemi að reyna að finna æð í hægri handlegg. Hún fannst ekki. Eftir því sem að hann var stressaðri varð æðin feimnari og bráðlega fór hinn læknaneminn að reyna að hjálpa hinum. Það gekk náttúrulega enn verr.

Það var svo ekki fyrr en eftir eins og c.a. 10 mínútur að ég mundi eftir að æðin liggur asnalegra í hægri handlegg en vinstri og stakk upp á að þau myndu bara reyna frekar við vinstri hendina. Sem gekk ekki betur en það að æðin fannst eins og skot (af því síðast þegar ég var í blóðbankanum lagði ég á minnið hvar hún er) en þá voru læknanemarnir komnir í það mikið panik að aldrei ætluðu þeir að hitta í æðina. Ég var nánast farin að gráta og þau bæði með og blessunarlega kom þarna sjúkraliði askvaðandi (hún var sko með nafnskírteini svo ég gat fullvissað mig um að þriðji læknaneminn var ekki mættur á svæðið) og reif nálina af öðrum læknanemanum, hitti á æðina í fyrstu tilraun og bjargaði mér frá því að missa vinstri handlegg af við mjöðm...

Ég hef því ákveðið að næst þegar það verður dregið úr mér blóð þá er best að ég geri það bara sjálf eða í það minnsta ekki einhver sem fellur nánast í yfirlið af stressi við að finna æð. Þó svo ég skilji nemana afar vel, ekki gæti ég gert þetta. Svo er bara næsta mál á dagskrá og læra að segja nei...

NEI!