Ég á heima í kjallaraíbúð í hálfsaldargömlu húsi. Í garðinum er mikill gróður og þar af leiðandi mikið af pöddum. Ég pirra mig svosem ekkert á því, er ekki pöddufælin nema ég er skíthrædd við geitunga. En nóg um það...

Þó virðist vera vandamál í þessari annars sérdeilis huggulegu og kósí íbúð. Einhvers staðar er raki. Og að rakanum laðast hin einstaklega lekkeru kvikindi silfurskottur. Ég hef reynt að leiða þetta hjá mér í dágóðan tíma, drepið þær þegar ég sé þær en náttúrulega er það þannig að þegar maður sér eitt stykki þá þýðir það að það er slatti af öðrum í felum. Í síðustu viku neyddist ég hins vegar til þess að horfast í augu við vandamálið þegar ég fann risastóra silfurskottu (áætluð stærð 5 cm.) og gersamlega fríkaði út... Ég drap hana samt en það er líka aukaatriði...

Nema hvað, núna þar sem ég er að bíða eftir meindýraeyðinum ákvað ég að prufa húsráð frá eldri og reyndari frænku minni og setja örlítið edik út í skúringavatnið, því lyktin af ediki á að fæla silfurskotturnar frá... Til að gera langa sögu stutta er íbúðin mín búin að lykta eins og edik í 3 daga... og ég lærði það að silfurskottur eru hrifnar af ediki.

Seinna!