Ég er að ganga í gegnum námstengda krísu. Ég er sumsé ekki viss um að ég hafi valið rétt nám. Reyndar valdi ég mér fag algerlega í tengslum við áhugamál, ég hef mikinn áhuga á bókmenntum og menningu og valdi þar af leiðandi bókmenntafræði og hef verið að hugsa mér að taka kannski menningarfræði með. En ef að ég myndi hætta í bókmenntafræði, hvað ætti ég að gera þá?

Ég hef engan áhuga á viðskiptum. Ég hef engan áhuga á tungumálum. Sagnfræði nei og ekki lögfræði heldur. Ég hef takmarkaðan áhuga á félagsfræði, þó svo ég hafi verið ýkt góð í henni í framhaldsskóla og ekki vil ég verða mannfræðingur. Held ég. Við getum svo bara gleymt öllum raunvísindum. Það eina sem að ég er góð í, fyrir utan það sem ég er að gera núna, er að elda og baka. Og mig langar ekki að verða bakari eða kokkur. Óvissa með nám var svo sem ekkert vandamál hjá mér þangað til í gær. Þá sat ég í tíma og kennarinn minn, bókmenntafræðingur að mennt og farsæll sem slíkur, fór að tala um að líkur eru á að námið mitt verðu úrelt áður en ég útskrifast. Bækur eru hægt og rólega að deyja út, tímabil prentmenningar er að líða undir lok. Með stöðugum tækniframförum er bara pottþétt (að hans mati) að bækurnar heyri sögunni til. Þetta sagði hann við heilan bekk af 1.árs bókmenntafræðinemum. Jú og nokkra kvikmyndafræðinema líka (sem nota bene er fag sem ég hef ekki mikinn áhuga á heldur).

Ég svitnaði og skalf og fann fyrir kvíðahnút í maganum. Er ég virkilega að eyða 3 árum í að læra tilgangslaust fag? Hvað í déskotanum á ég þá að gera? Ég get ekki hugsað mér að enda inni á skrifstofu við að reikna... Eða í banka. Ég er orðin virkilega hrædd um að ég endi í láglaunastarfi við að skeina bossa með B.A. gráðuna mína í vasanum. Ég er sumsé að panika. Sem er ekki töff, því ég skemmti mér svo vel í skólanum að það væri synd ef ég þyrfti að skipta um fag, sökum þess sem kennarinn minn sagði við mig í gær.

Ég er samt komin með plan... Ég klára bókmenntafræði, tek eitthvað awesome mastersnám og rústa heiminum með epískum novellum og prósaskáldskap, fæ Nóbelsverðlaunin og verð svo forseti alheimsins eftir það. Og nú, ef þetta gengur ekki eftir og námið mitt reynist vera drasl, þá get ég alltaf gerst verðlaunaeiginkona. Gott plan.

Seinna!

Kærastinn minn braut myndavélina mína um daginn. Sagði sér til varnar að hún hafi verið svo sleip að það var bara tímaspursmál hvenær ég myndi missa hana sjálf. En það er aukaatriði. Aðalatriðið er það að aldrei nokkurn tímann hef ég þurft að taka jafn mikið og myndum og síðan ég hætti að eiga myndavél.

Takk Biggi!

Seinna!

Ég er hætt að reykja. Ég skil í rauninni ekki af hverju ég hætti, þetta var eiginlega skyndiákvörðun. Reyndar hef ég skammast mín fyrir að vera reykingarmanneskja í dágóðan tíma, sérstaklega þegar fólk segir að ég sé "óreykingarmanneskjuleg", á milli þess sem mér finnst það ýkt kúl. Þannig ég ákvað á síðastliðinn laugardag að gá hvað ég gæti sleppt því að reykja lengi. Þannig ég hætti ekki beint, ég er bara að sleppa því. Og núna er dagur 5 og þetta er furðulega auðvelt þó ég segi sjálf frá, ja fyrir utan það að mér finnst ég ekki kúl eða artí lengur. Það er eitthvað tengt því að þegar ég stend uppi í skóla í lopapeysunni, með úfið hár og stírur í augunum snemma á morgnana og sötra kaffi og reyki þá finnst mér ég voða flott. Töluvert meira flott en þegar ég labba bara beint inn í skólann án þess að stoppa í reykingarhorninu. Svo hef ég ekkert að gera í kaffipásum og ég hef enga afsökun fyrir því að standa upp frá skólabókunum...

Reyndar skilst mér að eftirfarandi gerist þegar hætt er að reykja:
* Bragðskyn eykst
* Lyktarskyn lagast
* Þol eykst
* Lungun í mér verða megatöff
* Og ýmislegt annað jákvætt tengt hjartaáföllum, kransæðasjúkdómum og fegurð.

En ég er ennþá minna töff, þó svo ég hafi autómatískt orðið fallegri og heilbrigðari við það að hætta að reykja. Sem er vandamál, þar sem ég þrái fátt heitara en að vera töff og artí... Eeeeen sjáum hvernig gengur. Reyndar er þetta ekki hvetjandi:


Eeeeeen ég get náttúrulega alltaf byrjað aftur ef ég verð geðveikt mikill lúði af því að vera reyklaus. Sem að auglýsingin sýndi að ég verð.

Seinna!

Um nokkurt skeið hef ég farið á 4 mánaða fresti, látið draga úr mér blóð með risastórri nál og lagt það inn í þartilgerðan banka. Ég er samt farin að íhuga það að hætta því. Þannig er nefnilega mál með vexti, að þó svo blóðið renni úr æðum mér á methraða eru æðarnar í mér ekki hannaðar til blóðgjafar. Æðin í vinstri handlegg liggur grunnt sem veldur því að ítrekað miskreikna hjúkkurnar sig og stinga í gegnum æðina. Það er vont. Í hægri handlegg liggur æðin djúpt og skakkt og hentar því ekki til blóðgjafar eða það hef ég sjálf ákveðið, af því það hittir aldrei neinn í hana í fyrstu tilraun og það er vont að láta stinga sig. En mér finnst samt að ég eigi að gefa blóð af því það er aldrei að vita nema ég eða einhver nákominn mér þurfi á blóðgjöf að halda og þar sem ég henta til blóðgjafar, því ekki það? En ég hef sumsé búið til kosta/galla lista og er hann eftirfarandi:

Kostir:
1. Mér líður betur með sjálfa mig að gefa blóð, get flokkað það undir góðverk.
2. Kannski bjargar blóðið mitt lífi einhvers
3. Blóðbankinn er með svona "guilt trip" komment frá blóðþegum á heimasíðunni sinni um að blóðgjafar séu englar og svona. Ég er alger sökker fyrir svoleiðis. Þannig að þegar ég gef blóð get ég þóst vera engill og það er gaman.
4. Ég fékk svona límmiða til að setja afturrúðuna í bílnum mínum sem stendur á að í
bílnum sé blóðgjafi. Sem lætur mig líta út fyrir að vera betri en aðrir.
5. Þrátt fyrir ömurlegar æðar er ég með gæðablóð
6. Það eru allir ýkt góðir við mig í blóðbankanum
7. Kökur og djús

Gallar:
1. Ógeðslega ýkt vont
2. Áðurnefnt vandamál með æðar sem liggja asnalega
3. Ógeðslega ýkt vont sinnum fjórir.
4. Stórar, stórar nálar. Ég er ekki hrifin af nálum.
5. Ég þyrfti að öllum líkindum að taka límmiðann sem segir að ég sé betri en aðrir
úr afturrúðunni í bílnum mínum.

Hana! Fleiri kostir en gallar. Ég held því áfram að gefa blóð. Ég verð vonandi búin að gleyma því hvað þetta er vont þegar ég fer næst og gef blóð í febrúar.

Seinna!

Mig hefur alltaf langað til þess að vera ljóðskáld... Verst er þó að ég er ekkert sérstaklega góð í því að semja ljóð. Ég er miklu betri í að greina þau. Þess vegna gladdi það mitt litla hjarta að á Leirburðarkeppni bókmennta og ritlistarnema við Háskóla Íslands lenti ljóð í 1.sæti sem ég tók afar virkan þátt í að semja.

Það er því með mikilli gleði sem ég birti einstaklega lélegt ljóð. Það lélegt ljóð að það sigraði Leirburðarkeppnina:

Leirburður nr.1

Með fegurðina að vopni
en sorgir í hjarta,
ruddist ég inn í anddyri sálarinnar
og sjá! Hér er varta.
Þar var svartur köttur
sem tætti mig í sig,
tilvera mín varð eins og hnöttur
flökurleikadraumar um þig.
Dauðinn málar innar
hugsunin mín er rauð.
Ég saknaði æskunnar minnar.
En ég var dauð!


Seinna!

Jæja látum okkur sjá... Ég er búin að vera 25 ára í heilar tvær vikur og mesta sjokkið liðið hjá. Ég gat augljóslega ekkert bloggað á meðan krísan gekk yfir, þar sem bloggið minnir mig á æsku mína. Eeeeen ég hef sætt mig við að ég á hvorki íbúð né börn og er ekki með mastersgráðu og get því haldið áfram að lifa eðlilegu lífi...

Þó virðist margt slæmt fylgja ellinni... Ég hef áður skrifað um það að það sé endalaust gert grín af því hvað ég dett mikið. Jafnvægisleysið get ég ekki útskýrt, en ég eyddi meirihluta æskunnar með plástra á hnjánum og á tímabili setti mamma broskalla og eplabætur á hnén á buxunum mínum. Það var nefnilega miklu skemmtilegra að lyfta upp buxnaskálmunum til að skoða sárin þegar broskall eða epli með andlit blasti við manni fyrst. Bróðir minn samþykkti það með naumindum að ég sækti brúðartertuna fyrir þau hjónarkorn (ef ég myndi detta á á meðan ég héldi á henni út í bíl, sjáiði til) og þegar það er hálka fer ég helst ekkert út úr húsi. Síðasta vetur datt ég þó ekki neitt og hélt þar með að eftir c.a. 23 ára æfingu í því að labba gæti ég loksins gert það án hrakfalla. En allavegana...

Á sunnudaginn átti eldri UHFlingurinn (frumburðurinn hennar uhf) afmæli. Við sambýlismaðurinn héldum galvösk í skemmtilegu dótabúðina á neðstu hæðinni í Turninum til þess að kaupa tækniLEGO og þegar við erum að ganga að afgreiðsluborðinu dett ég... í miðri dótabúð, á sunnudegi, umkringd börnum og það með stæl. Ég roðnaði, reyndi að standa hratt, örugglega og töff upp (sem nota bene er ekki mögulegt) og þakkaði guði fyrir að maðurinn minn er herramaður og hló ekki að mér. Með marin hné og sært stolt fór ég í barnaafmæli.

Tveimur dögum síðar er ég svo að rjúka út úr húsi í venjubundnu morgunfári. Ég virðist verða óskipulagðari með hverjum deginum sem líður og haldandi á þremur töskum, ferðamáli með kaffi í, nýja uppáhalds geisladisknum mínum og bíllyklum hrasa ég í tröppunum og dett, eða hryn eftir því hvernig fólk vill líta á það, og það glæsilega. Dynkurinn heyrðist út um allan bæ og ferðamálið mitt rúllaði út í runna. Ég veit eiginlega ekki hvort var verra, að fá risasár á vinstra hné og rispur á báða sköflunga eða reyna að leita að ferðamáli, nývöknuð og hölt, í myrkri úti í runna... Blessunarlega voru engin vitni að þessu og ég fór nánast ekkert að skæla. Klapp fyrir mér.

En það er greinilegt að 24 ára var hápunkturinn í því að standa í lappirnar. 23 ára telst ekki með en þá reif ég liðband og 22 ára lenti ég uppá slysó þar sem hnéð á mér var hreinsað með tannbursta... og örið eftir það er by the way afar svalt, þó svo það toppi ekki örið sem ég græddi þegar ég fékk maltflöskubrotið í hnéð árið '87. Ég ætti kannski bara að panta strax staf í 26 ára afmælisgjöf.

It's all downhill from here... Þó svo ég detti alveg jafnmikið upp brekkur og niður.

Seinna!

Í dag á ég afmæli. Ég er tuttugu og..... fimm. Nei ég meina eins.


O.M.F.G....

Seinna!

Alveg hreint ótrúlegt hvað það getur farið mikið í taugarnar á mér að helv**** friðarsúlan steli alltaf athyglinni frá mér á afmælisdaginn. Ég er komin með epískt ógeð á Yoko og þessari súlu. Það sem fer meira í taugarnar á mér en Yoko Ono og friðarsúlan hennar er þegar fólk óskar mér ekki til lukku með daginn heldur spyr mig hvort að ég ætli ekki að fylgjast með tendringu súlunnar og skella mér svo á tónleika, ókeypis, til þess að hlusta á Lennon lög.

NEI! Ég ætla að halda upp á afmælið mitt!

Seinna!

Þetta hérna er svo fáránlega krúttlegt að mér hlýnaði um mínar annars köldu og kaldhæðnu hjartarætur...

Awwwwwww.....

Seinna!

Í dag komst ég að því að það sést í gegnum bikinítoppinn minn... Frá miðaldra manni í heita pottinum í ræktinni. Huggulegt.

Seinna!

Mér til mikillar skelfingar virðist ég vera að breytast úr B-manneskju í A-manneskju. Ég er ekki sátt við þá þróun. Eftir að hafa verið B-manneskja allt mitt líf, getað legið í rúminu fram yfir hádegi og dúllað mér langt fram eftir nóttu, er ég orðin árrisul með eindæmum og kvöldsvæf í takt við það. Í gær var ég til að mynda komin upp í rúm fyrir klukkan 22:00 og var mætt upp í rækt klukkan 06:45 í morgun.... Sem er náttúrulega algerlega fáránlegt. Tvítuga Tinna hefði aldrei látið sjá sig á hlaupabretti fyrir hádegi en 24 ára, 11 og 1/2 mánaða gömlu Tinnu finnst það afar sneddí. Það er líka af því hún er að ganga í gegnum kvartaldartilvistarkreppu.... ég er sumsé að fríka út... Ég er að verða 25! Ekki töff.

Ég held samt að ég verði að láta það eiga sig að fara í ræktina svona snemma á morgnana. Þó svo að ég sé orðin óþolandi árrisul þá er morgunfýlan enn til staðar og þessir óendilega hressu miðaldra menn sem voru á hlaupabrettunum í kringum mig í morgun voru alveg að gera út af við mig... Heima hjá mér get ég setið mygluna af mér og látið hana bitna á kettinum meðan kaffið hressir mig við en ég held að það sé ekki vel séð að láta morgunpirringinn bitna á gömlum, hávaðasömum köllum í ræktinni. Þó svo að mér finnist að það eigi að vera ólöglegt að öskra "vúhú!" fyrir klukkan átta á morgnana. Þannig ég held að héðan í frá fari ég bara í ræktina síðdegis eftir a.m.k. 3 kaffibolla. En nóg um það, klukkan er að verða 14:00 og það fer alveg að koma háttatími.

Seinna!

Í nótt lá ég andvaka á meðan ég reyndi að ákveða hvaða lög ég eigi að hafa í brúðkaupinu mínu... Sumsé í athöfninni sjálfri. Það eru svo mörg frábær lög til og svo þarf mismunandi lög eftir því hvort það sé jólabrúðkaup eða sumarbrúðkaup. Ég held samt að mér hafi tekist að negla niður assgoti gott prógram, burtséð frá árstíma og líður afar vel með það. Það er samt líklega ekki á dagskrá næstu 5 árin að gifta sig og ég á náttúrulega eftir að ræða þetta við sambýlismanninn og allt það en það er gott að vera búin að ákveða þetta.

Núna get ég farið að einbeita mér að matnum. Hvernig hljómar tapas?

Seinna!

Listrýni Artí-Tinnu!!!!

Já, ég var listræn um helgina og fór bæði í leikhús á Frida... viva la vida og á tónleika með Varsjárbandalaginu og dómarnir eru eftirfarandi:

Frida:

Sko... Flott, rosalega rosalega rosalega rosalega rosalega flottir búningar, sviðsmynd, lýsing, tónlist, eeeemmmm... Og fyrstu 45 mínúturnar fundust mér frábærar. Líklega er málið með sýninguna það að hún er einum of metnaðarfull og listræn að hún hálfpartinn springur í loft upp um sjálfa sig. Nema ég sé svona einstaklega ómenningarleg og ólistræn og hafi ekki vit á svona menningarlegum og listrænum stórvirkjum. Ég er bara svo gamaldags að ég kýs helst að sjá leikrit eins og Dag vonar og svo framvegis... Ég er líka bara hálffúl. Leikritið var fullt af leikurum sem ég fíla og ég hafði vonað að sýningin yrði frábær. Svo var hún bara frekar steikt. Og ég hef lesið bók um Fridu og Diego og séð bíómyndina og allt, svo það var nú ekki eins og ég væri alveg úti að aka með lífshlaup þessa fólks... Eeeen jú jú, fallegir búningar.

Og þá að tónlistinni:

Varsjárbandalagið er orðið uppáhaldshljómsveitin mín. Dásamleg, dásamleg hljómsveit og ótrúlega gaman á tónleikum með þeim... Ef ég gifti mig einhvern tíman þá á þessi hljómsveit að spila í brúðkaupinu. Punktur.

Listarýni er lokið, Artí-Tinna kveður.


Seinna!

Alveg hreint finnst mér það merkilegt að miðað við hvað ég er búin að vera ódugleg við að blogga þetta árið, að þetta blogg eigi sér einhverja áhangendur ennþá. Andleysið er búið að vera yfirþyrmandi og stemmir við kenninguna mína um að ef það er of auðvelt að hafa ofan af fyrir sér þá hugsar maður ekki og andgiftin lætur á sér standa.

En ég fékk að heyra það í dag að fólk á ólíklegustu stöðum les bloggið mitt. Í dag fór ég í FÁ til að lesa yfir útskriftarnemendum... gerði nú samt sem minnst af því, þar sem ég gerði eiginlega ekkert nema hvetja nemendur til að djamma og drekka bjór. En það er önnur saga. Þegar ég mæti í skólann og fæ konunglegar móttökur á kennarastofunni (mín er greinilega sárt saknað) segir gamli umsjónarkennarinn minn mér að konan hans hafi haft orð á því þegar ég hélt viðfrægu ræðuna mína á útskriftardaginn að hún læsi alltaf bloggið mitt og eitthvað á þá leið að það væri gaman að sjá mig þarna í pontunni. Ég spurði gamla kennarann minn hver konan væri, en það gagnaðist lítið. Við höfum aldrei hist en hún les bloggið.

Þetta gladdi mitt litla hjarta og gerði það að verkum að ég ætla að vera duglegri að blogga. Svo hér með fær konan hans Hannesar "shout out" og takk fyrir að lesa.

Seinna!

p.s. ef konurnar á skrifstofunni googla mig eins og þær sögðust ætla að gera, þá fáið þið "hæ" líka.

Jæja, þar sem að mesta taugaáfallið og tilvistarkreppan í tengslum við háskólanám er yfirstaðið þá get ég byrjað að blogga aftur...

Ég sumsé fékk einstaklega lekkert panikkast í upphafi annar og efaðist um, eins og svo margir gera, hvort ég ætti nokkuð að verða bókmenntafræðingur. Hvað get ég tekið sem aukafag? Ætti ég kannski bara að skella mér í hjúkkuna? Eða lögfræði? Hvað með listfræði? En svo mundi ég að ég er hrædd við opin sár, yrði ömurlegur lögfræðingur og hef ekki taugar í listasnobb svo bókmenntafræði skal það vera. Og þó svo ég sé stressaðri en sebrahestur í hýenuhjörð þá er ég að skemmta mér konunglega. Ég fæ að lesa ógeðslega mikið, drekka geðveikt mikið kaffi og get sagt eftirfarandi setningu:
"Internetið er póstmódernískt fyrirbæri" og rökstutt það. Það gat ég ekki gert fyrir þremur vikum. Töff.

Svo kláraði ég lopapeysuna mína líka um daginn, fannst það einstaklega vel af sér vikið og ég er afar montin af peysunni sérstaklega með tilliti til þess að ég hef aldrei á ævinni prjónað neitt... Peysan er hin glæsilegasta, hneppt og með hettu og pöntunum rignir inn, Ellen fær að sjálfsögðu peysu í stíl í afmælisgjöf, sambýlismaðurinn heimtar lopasokka og ég spranga um í peysunni við öll möguleg tækifæri... Verst hvað það er óþægilegt að sofa í henni.

Seinna!