Skrifborðið mitt heima hjá mér, en við það er ég búin að sitja nánast stanslaust í rúmlega viku, er við glugga. Glugginn vísar út í fallegan garð og í kaupbæti fæ ég fyrsta flokks útsýni inn um eldhúsgluggann hjá nágrönnunum mínum. Þess vegna get ég fullyrt það með nánast 100% vissu að gaurinn sem býr við hliðina á mér fær sér reglulega ís í morgunmat, hann á alltaf ostaköku í ísskápnum og finnst leiðinlegt að vaska upp. Konan hans aftur á móti er með eitthvað æði fyrir vínberjum.

Og svo áður en ég verð dæmd fyrir að vera gluggagægir þá afsaka ég þetta gláp mitt af því að ég er í prófum og minnstu hlutir, líkt og þegar nágranninn var að rembast við að ná klökum úr klakaboxinu í fyrradag, verða alveg hryllilega heillandi. Ég lofa að hætta að glápa um leið og ég er búin í prófum. Kannski.

Seinna!

Ég er að greina leikrit... Ég er frekar slöpp í ljóðgreiningu og ágæt í skáldsagnagreiningu en er að spreyta mig í fyrsta sinn á leikritagreiningunni. Og það sem að stendur akkúrat núna á wordskjalinu, í tengslum við áðurnefnda greiningu sem á að vera 2000 orð á lengd og eftir 2 tíma vinnu, er eftirfarandi:

Kirsuber eru tákn fyrir vonbrigði í ástarmálum. Kirsuberjagarðurinn fjallar aftur á móti ekki um ást... Rass.

Ég hef það á tilfinningunni að þetta sé ekki mín sterka hlið.

Seinna!

Ég er eina manneskjan í heiminum (lauslega vísindalega rannsakað) sem að er ekki hrifin af kjúklingi. Allir sem ég þekki elska kjúkling, vilja helst kjúkling í öll mál og kærastinn minn og sambýlismaður gæti lifað á engu nema kjúkling... og beikoni. Ég hef reynt að matreiða kjúkling á sem fjölbreyttastan hátt til þess að komast yfir þessa fordóma mína gagnvart þessu kjöti en hef enn sem komið er ekki fundið rétt sem að höfðar til mín... Parmaskinkuvafnar kjúklingabringur með kryddjurta/ostafyllingu eru prýðilegar en ekkert til að missa sig yfir. Það er ekki eins og sá réttur eigi eitthvað í nautakjöts Tournedo... Ég hef gert líbanska kjúklingarétti, spænska kjúklingarétti, suðurríkjakjúkling, afrískan bananakjúkling og nefndu það... Það skiptir ekki máli hvað er gert við kjúklinginn, þetta er ekki alvöru kjöt... og ég ætla ekki einu sinni að fara út í salmónelluna...

Þannig ég hef komist að því að ég er ekki hrifin af kjúklingi vegna þess að þegar ég geri einhvern geðveikan kjúklingarétt (og ég er nota bene alveg hreint fáránlega góður kokkur og hógvær í þokkabót) þá tek ég aldrei fyrsta bitann og hann er unaðslegur... Ekki eins og þegar maður bítur í fullkomlega steikta, meyra nautasteik. Hatur mitt á kjúklingi er því að öllum líkindum tengdur frústrasjón yfir því að sama hvað ég geri, þá eru réttirnir alltaf "eins".

Þannig ég hef komist að því að kjúklingur er einungis gagnlegur til eins:

Að dansa:



Seinna!

Þegar ég verð stressuð þá verð ég annars hugar. Ég get ekki einbeitt mér að neinu nema því sem er að gera mig stressaða og á það til að gleyma mér við daglegar athafnir. Ég hef panikkað þegar ég var að keyra í bílinn minn af því ég hélt að ég væri búin að týna bíllyklunum (ég endurtek að ég var að keyra bílinn minn) og ég hef farið út í búð til að kaupa mjólk og komið út með fullan poka af lime (en enga mjólk). Þegar ég tók stúdentsprófin setti ég annars hugar kaffibolla fullan af kaffi í sokkaskúffuna mína, sem var skemmtilegt þegar ég opnaði sokkaskúffuna harkalega eins og tveimur dögum seinna og kaffið fór út um allt... Svo kemur fyrir að ég set ógeðslega hluti, eins og t.d. uppþvottalög í matinn minn sem ég elda af því ég er að hugsa og svo mætti lengi telja.

Þess vegna kom það mér nákvæmlega ekkert á óvart þegar ég kom heim úr skólanum í dag, opnaði ísskápinn og sá sléttujárnið mitt í einni hillunni, við hliðina á ostinum. Það var ekki fyrr en þá sem ég gerði mér grein fyrir því hversu stressuð ég er yfir prófunum.

Seinna!

Hallelúja!

What will your obituary say?

Rampagingly (King Kong style), Tinna Eiriks died while muttering death threats to anyone who would listen.

Tinna Eiriks will be terribly missed by the local transsexual prostitute.

Seinna!

Ég er að ganga í gegnum námstengda krísu. Ég er sumsé ekki viss um að ég hafi valið rétt nám. Reyndar valdi ég mér fag algerlega í tengslum við áhugamál, ég hef mikinn áhuga á bókmenntum og menningu og valdi þar af leiðandi bókmenntafræði og hef verið að hugsa mér að taka kannski menningarfræði með. En ef að ég myndi hætta í bókmenntafræði, hvað ætti ég að gera þá?

Ég hef engan áhuga á viðskiptum. Ég hef engan áhuga á tungumálum. Sagnfræði nei og ekki lögfræði heldur. Ég hef takmarkaðan áhuga á félagsfræði, þó svo ég hafi verið ýkt góð í henni í framhaldsskóla og ekki vil ég verða mannfræðingur. Held ég. Við getum svo bara gleymt öllum raunvísindum. Það eina sem að ég er góð í, fyrir utan það sem ég er að gera núna, er að elda og baka. Og mig langar ekki að verða bakari eða kokkur. Óvissa með nám var svo sem ekkert vandamál hjá mér þangað til í gær. Þá sat ég í tíma og kennarinn minn, bókmenntafræðingur að mennt og farsæll sem slíkur, fór að tala um að líkur eru á að námið mitt verðu úrelt áður en ég útskrifast. Bækur eru hægt og rólega að deyja út, tímabil prentmenningar er að líða undir lok. Með stöðugum tækniframförum er bara pottþétt (að hans mati) að bækurnar heyri sögunni til. Þetta sagði hann við heilan bekk af 1.árs bókmenntafræðinemum. Jú og nokkra kvikmyndafræðinema líka (sem nota bene er fag sem ég hef ekki mikinn áhuga á heldur).

Ég svitnaði og skalf og fann fyrir kvíðahnút í maganum. Er ég virkilega að eyða 3 árum í að læra tilgangslaust fag? Hvað í déskotanum á ég þá að gera? Ég get ekki hugsað mér að enda inni á skrifstofu við að reikna... Eða í banka. Ég er orðin virkilega hrædd um að ég endi í láglaunastarfi við að skeina bossa með B.A. gráðuna mína í vasanum. Ég er sumsé að panika. Sem er ekki töff, því ég skemmti mér svo vel í skólanum að það væri synd ef ég þyrfti að skipta um fag, sökum þess sem kennarinn minn sagði við mig í gær.

Ég er samt komin með plan... Ég klára bókmenntafræði, tek eitthvað awesome mastersnám og rústa heiminum með epískum novellum og prósaskáldskap, fæ Nóbelsverðlaunin og verð svo forseti alheimsins eftir það. Og nú, ef þetta gengur ekki eftir og námið mitt reynist vera drasl, þá get ég alltaf gerst verðlaunaeiginkona. Gott plan.

Seinna!

Kærastinn minn braut myndavélina mína um daginn. Sagði sér til varnar að hún hafi verið svo sleip að það var bara tímaspursmál hvenær ég myndi missa hana sjálf. En það er aukaatriði. Aðalatriðið er það að aldrei nokkurn tímann hef ég þurft að taka jafn mikið og myndum og síðan ég hætti að eiga myndavél.

Takk Biggi!

Seinna!

Ég er hætt að reykja. Ég skil í rauninni ekki af hverju ég hætti, þetta var eiginlega skyndiákvörðun. Reyndar hef ég skammast mín fyrir að vera reykingarmanneskja í dágóðan tíma, sérstaklega þegar fólk segir að ég sé "óreykingarmanneskjuleg", á milli þess sem mér finnst það ýkt kúl. Þannig ég ákvað á síðastliðinn laugardag að gá hvað ég gæti sleppt því að reykja lengi. Þannig ég hætti ekki beint, ég er bara að sleppa því. Og núna er dagur 5 og þetta er furðulega auðvelt þó ég segi sjálf frá, ja fyrir utan það að mér finnst ég ekki kúl eða artí lengur. Það er eitthvað tengt því að þegar ég stend uppi í skóla í lopapeysunni, með úfið hár og stírur í augunum snemma á morgnana og sötra kaffi og reyki þá finnst mér ég voða flott. Töluvert meira flott en þegar ég labba bara beint inn í skólann án þess að stoppa í reykingarhorninu. Svo hef ég ekkert að gera í kaffipásum og ég hef enga afsökun fyrir því að standa upp frá skólabókunum...

Reyndar skilst mér að eftirfarandi gerist þegar hætt er að reykja:
* Bragðskyn eykst
* Lyktarskyn lagast
* Þol eykst
* Lungun í mér verða megatöff
* Og ýmislegt annað jákvætt tengt hjartaáföllum, kransæðasjúkdómum og fegurð.

En ég er ennþá minna töff, þó svo ég hafi autómatískt orðið fallegri og heilbrigðari við það að hætta að reykja. Sem er vandamál, þar sem ég þrái fátt heitara en að vera töff og artí... Eeeeen sjáum hvernig gengur. Reyndar er þetta ekki hvetjandi:


Eeeeeen ég get náttúrulega alltaf byrjað aftur ef ég verð geðveikt mikill lúði af því að vera reyklaus. Sem að auglýsingin sýndi að ég verð.

Seinna!

Um nokkurt skeið hef ég farið á 4 mánaða fresti, látið draga úr mér blóð með risastórri nál og lagt það inn í þartilgerðan banka. Ég er samt farin að íhuga það að hætta því. Þannig er nefnilega mál með vexti, að þó svo blóðið renni úr æðum mér á methraða eru æðarnar í mér ekki hannaðar til blóðgjafar. Æðin í vinstri handlegg liggur grunnt sem veldur því að ítrekað miskreikna hjúkkurnar sig og stinga í gegnum æðina. Það er vont. Í hægri handlegg liggur æðin djúpt og skakkt og hentar því ekki til blóðgjafar eða það hef ég sjálf ákveðið, af því það hittir aldrei neinn í hana í fyrstu tilraun og það er vont að láta stinga sig. En mér finnst samt að ég eigi að gefa blóð af því það er aldrei að vita nema ég eða einhver nákominn mér þurfi á blóðgjöf að halda og þar sem ég henta til blóðgjafar, því ekki það? En ég hef sumsé búið til kosta/galla lista og er hann eftirfarandi:

Kostir:
1. Mér líður betur með sjálfa mig að gefa blóð, get flokkað það undir góðverk.
2. Kannski bjargar blóðið mitt lífi einhvers
3. Blóðbankinn er með svona "guilt trip" komment frá blóðþegum á heimasíðunni sinni um að blóðgjafar séu englar og svona. Ég er alger sökker fyrir svoleiðis. Þannig að þegar ég gef blóð get ég þóst vera engill og það er gaman.
4. Ég fékk svona límmiða til að setja afturrúðuna í bílnum mínum sem stendur á að í
bílnum sé blóðgjafi. Sem lætur mig líta út fyrir að vera betri en aðrir.
5. Þrátt fyrir ömurlegar æðar er ég með gæðablóð
6. Það eru allir ýkt góðir við mig í blóðbankanum
7. Kökur og djús

Gallar:
1. Ógeðslega ýkt vont
2. Áðurnefnt vandamál með æðar sem liggja asnalega
3. Ógeðslega ýkt vont sinnum fjórir.
4. Stórar, stórar nálar. Ég er ekki hrifin af nálum.
5. Ég þyrfti að öllum líkindum að taka límmiðann sem segir að ég sé betri en aðrir
úr afturrúðunni í bílnum mínum.

Hana! Fleiri kostir en gallar. Ég held því áfram að gefa blóð. Ég verð vonandi búin að gleyma því hvað þetta er vont þegar ég fer næst og gef blóð í febrúar.

Seinna!

Mig hefur alltaf langað til þess að vera ljóðskáld... Verst er þó að ég er ekkert sérstaklega góð í því að semja ljóð. Ég er miklu betri í að greina þau. Þess vegna gladdi það mitt litla hjarta að á Leirburðarkeppni bókmennta og ritlistarnema við Háskóla Íslands lenti ljóð í 1.sæti sem ég tók afar virkan þátt í að semja.

Það er því með mikilli gleði sem ég birti einstaklega lélegt ljóð. Það lélegt ljóð að það sigraði Leirburðarkeppnina:

Leirburður nr.1

Með fegurðina að vopni
en sorgir í hjarta,
ruddist ég inn í anddyri sálarinnar
og sjá! Hér er varta.
Þar var svartur köttur
sem tætti mig í sig,
tilvera mín varð eins og hnöttur
flökurleikadraumar um þig.
Dauðinn málar innar
hugsunin mín er rauð.
Ég saknaði æskunnar minnar.
En ég var dauð!


Seinna!

Jæja látum okkur sjá... Ég er búin að vera 25 ára í heilar tvær vikur og mesta sjokkið liðið hjá. Ég gat augljóslega ekkert bloggað á meðan krísan gekk yfir, þar sem bloggið minnir mig á æsku mína. Eeeeen ég hef sætt mig við að ég á hvorki íbúð né börn og er ekki með mastersgráðu og get því haldið áfram að lifa eðlilegu lífi...

Þó virðist margt slæmt fylgja ellinni... Ég hef áður skrifað um það að það sé endalaust gert grín af því hvað ég dett mikið. Jafnvægisleysið get ég ekki útskýrt, en ég eyddi meirihluta æskunnar með plástra á hnjánum og á tímabili setti mamma broskalla og eplabætur á hnén á buxunum mínum. Það var nefnilega miklu skemmtilegra að lyfta upp buxnaskálmunum til að skoða sárin þegar broskall eða epli með andlit blasti við manni fyrst. Bróðir minn samþykkti það með naumindum að ég sækti brúðartertuna fyrir þau hjónarkorn (ef ég myndi detta á á meðan ég héldi á henni út í bíl, sjáiði til) og þegar það er hálka fer ég helst ekkert út úr húsi. Síðasta vetur datt ég þó ekki neitt og hélt þar með að eftir c.a. 23 ára æfingu í því að labba gæti ég loksins gert það án hrakfalla. En allavegana...

Á sunnudaginn átti eldri UHFlingurinn (frumburðurinn hennar uhf) afmæli. Við sambýlismaðurinn héldum galvösk í skemmtilegu dótabúðina á neðstu hæðinni í Turninum til þess að kaupa tækniLEGO og þegar við erum að ganga að afgreiðsluborðinu dett ég... í miðri dótabúð, á sunnudegi, umkringd börnum og það með stæl. Ég roðnaði, reyndi að standa hratt, örugglega og töff upp (sem nota bene er ekki mögulegt) og þakkaði guði fyrir að maðurinn minn er herramaður og hló ekki að mér. Með marin hné og sært stolt fór ég í barnaafmæli.

Tveimur dögum síðar er ég svo að rjúka út úr húsi í venjubundnu morgunfári. Ég virðist verða óskipulagðari með hverjum deginum sem líður og haldandi á þremur töskum, ferðamáli með kaffi í, nýja uppáhalds geisladisknum mínum og bíllyklum hrasa ég í tröppunum og dett, eða hryn eftir því hvernig fólk vill líta á það, og það glæsilega. Dynkurinn heyrðist út um allan bæ og ferðamálið mitt rúllaði út í runna. Ég veit eiginlega ekki hvort var verra, að fá risasár á vinstra hné og rispur á báða sköflunga eða reyna að leita að ferðamáli, nývöknuð og hölt, í myrkri úti í runna... Blessunarlega voru engin vitni að þessu og ég fór nánast ekkert að skæla. Klapp fyrir mér.

En það er greinilegt að 24 ára var hápunkturinn í því að standa í lappirnar. 23 ára telst ekki með en þá reif ég liðband og 22 ára lenti ég uppá slysó þar sem hnéð á mér var hreinsað með tannbursta... og örið eftir það er by the way afar svalt, þó svo það toppi ekki örið sem ég græddi þegar ég fékk maltflöskubrotið í hnéð árið '87. Ég ætti kannski bara að panta strax staf í 26 ára afmælisgjöf.

It's all downhill from here... Þó svo ég detti alveg jafnmikið upp brekkur og niður.

Seinna!

Í dag á ég afmæli. Ég er tuttugu og..... fimm. Nei ég meina eins.


O.M.F.G....

Seinna!

Alveg hreint ótrúlegt hvað það getur farið mikið í taugarnar á mér að helv**** friðarsúlan steli alltaf athyglinni frá mér á afmælisdaginn. Ég er komin með epískt ógeð á Yoko og þessari súlu. Það sem fer meira í taugarnar á mér en Yoko Ono og friðarsúlan hennar er þegar fólk óskar mér ekki til lukku með daginn heldur spyr mig hvort að ég ætli ekki að fylgjast með tendringu súlunnar og skella mér svo á tónleika, ókeypis, til þess að hlusta á Lennon lög.

NEI! Ég ætla að halda upp á afmælið mitt!

Seinna!

Þetta hérna er svo fáránlega krúttlegt að mér hlýnaði um mínar annars köldu og kaldhæðnu hjartarætur...

Awwwwwww.....

Seinna!

Í dag komst ég að því að það sést í gegnum bikinítoppinn minn... Frá miðaldra manni í heita pottinum í ræktinni. Huggulegt.

Seinna!